تا زمانی که معیارکیلوگرم درایران متداول نشده بود هر شهر، قصبه و روستا یک وزن به خود اختصاص داده بودند. گیلان، مازندران، مشهد وصدها شهر دیگر هر کدام برای خود معیار وزنی قرارداده بودند که آن معیار با عدالت منطبق نبود. حتی 2روستای هم جوار، هر یک از مقیاسی جداگانه استفاده می نمودند. من باب مثال خلخال با پیمانه که «کیل» نام داشت اندازه گیری می کردند.

تا زمانی که ما هنوز باسکول همکف نداشتیم در سراسر کشور برای توزین بارهای سنگین از قپان های سه پایه چوبی به شرح زیراستفاده می نمودند. قپان های چوبی از3 قطعه چوب که به صورت مایل ازبالا به هم متصل بود ویک حلقه آهنی به آنها وصل بود که مجهز به یک میله ویک کفه ترازو شکل بود. بار را داخل کفه می چیدند وبا حرکت دادن یک وزنه روی میله وزن را به دست می آوردند وگهگاه هم به جای سه پایه چوبی کفه آهنی را روی دوش 2نفر انسان قرار می دادند تا وزن به دست آورند این امر به دست پر برکت پدران وبزرگترهای معتمد هر محل انجام می گرفت من باب مثال برای توزین 5 خروار بار، بار را به دفعات در کفه قپان دستی می گذارند تا وزن انجام گیرد. این عمل چندین بار تکرار می شد و بارهای توزین شده روی هم انباشته می گردید تا وزن کل به دست آید. اما با این همه زحمت در نهایت وزن دقیق به دست نمی آید واشتباهاتی در شمارش قپان ها و چوب خط های حساب که برای شمارش استفاده می نمودند  و در زمان های قدیم باب بود رخ می داد.

فشار هوا واحیاناً گیر قپان و غیره نیز اختلاف وزنی بوجود می آورد. از این رو توزین های انجام شده با خطا روبرو می شد و ناگزیر بودند برای اطمینان صحت توزین ورساندن حقوق و رضایت شرعی دو طرف مقداری از همان بار را به عنوان رقم به بار توزین شده اضافه نمایند وگهگاه که در روستاها به همین قپان هم دسترسی نداشتند ریش سفیدهای محل بار را تخمین می زدند وخریدار و فروشنده آن تقریب را می پذیرفتند ومعامله انجام میشد و اختلافات بار را حل می نمودند.

تا زمانی که معیار کیلو گرم متداول نشده بود توزین وسنجش کشور با صدها مورد از اینگونه مشکلات چه از کیل و پیمانه و چه از وزن و مقدار روبرو بود واز روی احتیاج قپان چوبی سه پایه را به عنوان یک وسیله توزین بار می پذیرفتند.

بنا بر اساس دستور آیه مبارکه « واقیموا الوزن بالقسط ولا تخسروا المیزان» که قرآن مجید در سوره الرحمن می فرمایند: « همه چیز را با ترازوی عدل وانصاف بسنجید و هیچگاه در میزان کم فروشی ونادرستی نکنید. وای بر احوال کسی که در عمل توزین تسامح کند ویا نسبت به آن بی تفاوت باشد.»

و لذا دولت وقت تصمیم گرفت در تامین و تهیه وسیله سنجش بهتر چاره جویی کند و وجدان همه ملت را راحت نماید. بنابراین قانونی را به مجلس فرستاد که با تصویب آن مسئله توزین سراسری به وضعیت امروزی رسید و امروز مسئولین دواتی و سازنده های وسایل سنجش برای بهتر شدن روزافزون توزین کشور آماده پذیرش هرگونه ایده ونظریه اقشار عموم هستند.

متذکر می گردد در هجدهم دیماه 1311قانونی از تصویب مجلس وقت گذشته بود که اداره ای به نام اوزان ومقیاس ها برای کنترل وسایل سنجش تشکیل گردد ولی به علت بروز جنگ دوم جهانی و به هم ریختگی های دیگر اجرا نگردید وعملاً از حدود 1335 شمسی مفاد آن به کار گرفته شد و با تایید مجدد مجلس زمان به مرحله اجراء قانونی درآمد که در نتیجه بر اساس قانون اوزان و مقیاس های مصوبه هجدهم دیماه 1311وآئین نامه طرز اجراء آن مصوبه سیزدهم اردیبهشت 1321وسایر مصوبات وموازین مربوطه پرسنل فداکار اداره اوزان و مقیاس ها که اکنون وابسته به موسسه استاندارد وتحقیقات صنعتی می باشد، صنعت توزین مملکت را یکنواخت و کیلو گرم وزن استاندارد بین المللی را جایگزین اوزان قبلی نمودند. و واحد وزن سراسر کشور را با یکدیگر هماهنگ ساختند. از همین روی کلیه سنگ های ناشناخته و غیر استاندارد را از سراسر مملکت جمع آوری و وزنه های کیلو گرم رابه اجبار مورد کاربرد عموم قراردادند تا بتدریج موفق شدند توزین کیلوگرم را آموزش بدهند واز ترازو وباسکول و قپان ها ودیگر وسایل سنجش در دور افتاده ترین نقاط کشور آزمایش بنماید و وسایل خراب را جمع آوری کنند وتوزین عمومی را با نظام کیلو گرم وزن بین المللی همگام نمایند.